Dnia 15 marca 1939

„Dnia 15 marca 1939 roku, ku przerażeniu „monachijczyków", ku zdumieniu łatwowiernej Europy, złotousty zbieracz ziem i szczepów niemieckich, zrzuciwszy definitywnie maskę, przedzierzgnął się w brutalnego zaborcę i ciemiężyciela ludów. Flagi ze znakiem swastyki zawisły na murach Hradczyna. Żelazna ręka najazdu zakołatała do bram Polski. Niemieckie podstawy operacyjne zostały rozszerzone aż po granicę słowackowęgierską, przeskrzydlając głęboko polski teatr wojny od południa.
Niezwykłe przyśpieszenie tempa gry niemieckiej stanowiło objaw szczególnie złowieszczy. Od okupacji Wiednia do okupacji Pragi upłynęło kilkanaście miesięcy, zaś od najazdu na Czechosłowację do otwarcia rozgrywki z Polską niespełna tydzień. Hitlera można było rozumieć w sposób dwojaki. Albo wierzył on w możliwość izolowanej rozprawy z Polską, albo też wielkie przygotowania Niemiec do wojny dobiegały już końca. O ile mi wiadomo, sztaby wojskowe państw Zachodu nie liczyły się na ogół z tak szybkim osiągnięciem przez Niemcy pogotowia zbrojnego. W okolicznościach dokonanych w roku 1934 doszedłem osobiście do konkluzji, iż całkowite przygotowanie Niemiec do wojny z koalicją europejską wymaga co najmniej kilkunastu lat. Oczywiście już niebawem, gdy ujawnione zostały hitlerowskie metody mobilizacji przemysłu i finansowania zbrojeń, powyższa kalkulacja musiała ulec rewizji w sensie pesymistycznym. Można było oczekiwać, iż olbrzymi potencjał przemysłu niemieckiego zostanie przy pomocy nowych metod wyzyskany w całości, aby przyśpieszyć tempo zbrojeń ponad wszelkie dotychczas znane normy. Otwarte pozostawało pytanie, w jakich granicach czasu kierownictwo Reichswehry dokona rozbudowy kadr oficerskich i podoficerskich, niezbędnych do uruchomienia olbrzymich, milionowych armii. Pod tym względem możliwości niemieckich na ogół nie doceniano, w każdym razie w pierwszym okresie po objęciu władzy przez Hitlera nikt bodaj nie przypuszczał, że ogromna praca przygotowania kadry może być dokonana w ciągu pięciu lat. Wyznaję szczerze, że do roku 1939 sam w to nie wierzyłem.“(1)