„— Słucham — rzekł — ja panią słucham.
— Więc, ja dobrze znam zarządzającą tych umeblowanych pokoi. Rozumie pan
— Niezupełnie. Bo co z tego, że pani ją zna
— Byłoby mi łatwiej.
Milcząc, obracał w palcach ołówek.
— Czy... — zaczął potem. — Czy... może zarządzająca jest mm... jest bliską znajomą pani męża
— Ach nie, panie mecenasie! Mówię o tym, że byłoby mi łatwiej, aby to zajście ze mną stało się w jej pokojach umeblowanych. Żeby mnie przyłapano właśnie tam.
— Aha — powiedział. — To, owszem, są detale. Ale interesuje mnie postawa pani męża. Chciałbym coś więcej posłyszeć o małżeńskich sprawach państwa. Wolałbym także z nim się skontaktować. Może... może sprawy nie stoją tak źle, jak pani przypuszcza Z tego gabinetu prowadzi droga nie tylko do rozstań, ale niekiedy i... do trwałych pogodzeń.
— Ja wszystko to wiem, panie mecenasie — odrzekła i znów wargi jej drgnęły. — Uprzejmie proszę tak ze mną nie mówić... Bardzo to cenię, ale., wolałabym, aby z tego gabinetu zaprowadził mnie pan na drogę... powiedzmy po męsku, cudzołóstwa. Milczał przez moment.
— Jasnym jest dla mnie tylko jedno — rzekł nieco bardziej stanowczo. — Że pani raczej zupełnie się nie orientuje w roli adwokata konsystorskiego... — Zauważył, że znów coś na jej twarzy się poruszyło. — Czy pan... Dzwonigaj — dodał tedy — sądzi pani, zgodzi się na to, aby małżonka jego... Coś podobnego przeżyła“(5)