„Ale tym, któremu najtrudniej było przeboleć pożegnanie z Mossem, był zpewnością samobójca. I on usiłował przemycić pieniądze do kieszeni ociemniałego, lecz gdy się to nie udało, wymyślał mu przez długą chwilę. Nietylko błahemi oskarżeniami i przezwiskami go obrzucał — Nie pojmuję, jaki zamiar miał Bóg, stwarzając podobnego człowieka na ziemi. A jeśb nazywam pana człowiekiem, to 286 dlatego, by nie zajść za daleko, nie wyraża to jednak sądu mego serca.
— Syp pan dalej! — mówi Moss.
— Nie, nie chce mi się mówić więcej, — odpowiada samobójca, a jednak ciągnie dalej. 0, był podniecony i mówił, co mu na język popadło, utracił miarę, ochrypł i przesadzał — Tak, jak wciąż mówiłem, żółć to pan ma, żółć, złośbwość i upór. Nic dziwiłoby mię, gdyby się pan śmiał w piąstkę, że opuszcza pan świat, którego pan więcej nie może zobaczyć, podczas gdy my skazani jesteśmy na pozostanie śród piękności natury. Toby do pana było podobne. Dokąd to pan teraz odjeżdża To zależy, co pan takiego uczynił, Bóg wic, czy nie zawiozą pana prościuteńko do aresztu.
Moss opryskhwie — Czy tkwi w tem słaba aluzja do czegoś niepochlebnego dla mnie
— Jak pan sobie życzy — akurat, jak pan sobie życzy!
— Tak, tedy musimy się bić! — oświadcza Moss i wznosi do góry ściśnięte pięści o wielu szmatkach.“(16)