„nach ubiorów greckich na nagie ciała wdzianych, sini, skostniali z zimna, próbowali z taką powagą... pod ścianami sceny widziało się zatrzymanych w ruchu w toku pracy zasłuchanych majstrów i robotników... prawda sztuki zabierała dla siebie całą ich uwagę".
Po inaugurującej premierze „Homera i Orchidei" — sztuki poległego w Powstaniu Warszawskim poety Tadeusza Gajcego — napisano „Iwo Gall i 52 członków jego zespołu stanowią dziś jeden z najlepszych teatrów Polski Odrodzonej. Zalety teatru Galla można by określić mnogością przymiotników. Wybierzemy tylko trzy najwłaściwsze — teatr Galla jest młody, odkrywczy i wojujący".
Minęło ćwierć wieku, a owe trzy podstawowe cechy nadal znamionują Teatr Wybrzeże". Historycy kultury pisząc o Teatrze „Wybrzeże" wciąż wspominają pionierski trud Galla, po czym wymieniają trzysta premier, czterystu aktorów, kilkunastu reżyserów. Lidia Zamków realizowała „Tragedię optymistyczną" Wiszniewskiego, Stanisław Milski „Kuglarzy" Skowrońskiego, Konrad Swinarski „Smak miodu" Delaney, Andrzej Wajda „Kapelusz pełen deszczu" Gazzo, Bogumił Kobiela „Jonasza i błazna" Broszkiewicza, Piotr Paradowski „Żeglarza" Szaniawskiego, Kazimierz Łastawiecki „Kwiaty polskie" Tuwima, Zbigniew Bogdański „Indyka" Mrożka. Szeroki repertuar i takaż skala doznań. Charakterystyczne dla lat powojennych jest powodzenie komedii i niebywałe na nią zapotrzebowanie. Klasyczne intrygi miłosne, groteski, wodewile, satyry, tragikomedie obyczajowe, sztuki i sztuczki Fredry i Shawa, Gogola i Czechowa, Zabłockiego i Zapolskiej, Bałuckiego i Blizińskiego, Musseta i Moliera, Jurandota, Gozdawy i Stępnia — miały po sto spektakli i idącą w dziesiątki tysięcy publiczność. „Krakowiaków i Górali" wielokrotnie oklaskiwano w leśnej scenerii sopockiego amfiteatru.“(15)