„Pierwsze, żywiołowe uderzenia na „Małą Pastę" zostały krwawo odparte lawiną ognia. Niemcy bronili się zażarcie. Najwyraźniej oczekiwali odsieczy. W pierwszych dniach ich czołgi usiłowały dotrzeć do gmachu od strony Ogrodu Ujazdowskiego i alei Szucha, ale solidne barykady wzniesione na Mokotowskiej, Szopena i Piusa odcięły im tę możliwość. Siedzący zatem w „Paście" Niemcy zostali osaczeni ze wszystkich stron. Mimo to trwali, z uporem odrzucając wszystkie wezwania do kapitulacji. A więc gmach trzeba za wszelką cenę zdobyć, zarówno ze względów taktycznych, jak i prestiżowych.
Brałem udział w opracowaniu poszczególnych elementów planowanego szturmu. Poznałem wówczas dobrze siły i środki, jakie można było rzucić do tej akcji. Nie mogłem wprost uwierzyć, że dysponujemy tak mizernym uzbrojeniem i już w drugim tygodniu powstania gon i my resztkami amunicji. Ja również nic miałem broni z prawdziwego zdarzenia, na linię chodziłem z dubeltówką. Podobnie „Lewar". Do chwili wybuchu walk przeleżały w skrytce na strychu jednego z domów przy ulicy Noakowskiego, zmagazynowane tam przez majora „Mechanika".
Lądując w Polsce byłem przeświadczony, że Armia Krajowa jest dobrze uzbrojona w zachodnią broń i amunicję. Tyle się przecież w Anglii nasłuchałem o zrzutach zaopatrzeniowych dokonywanych na placówki odbiorcze w kraju. We Włoszech zaś na własne oczy widziałem, jak do zasobników ładowano brytyjskie steny, colty, amunicję oraz materiał wybuchowy. Skąd zatem mogłem wiedzieć, że w ciągu czterech sezonów operacyjnych, począwszy od lutego 1941 roku, wysłano do Polski zaledwie około 670 ton zaopatrzenia, z czego do placówek odbiorczych trafiło nieco ponad 443 tony. A w tym czasie Anglicy dostarczyli Francji 10 485 ton, Jugosławia otrzymała ponad 76 000 ton, Grecja zaś prawie 5800 ton. Łączna wartość dostarczonego krajowi sprzętu i kwot pieniężnych równała się zaledwie kosztom mniej więcej dwóch dni wydatków wojennych Wielkiej Brytanii.“(4)