„Zewnętrzny ucisk serca
Aby wykonać zewnętrzny ucisk serca, należy
położyć ratowanego na wznak,
rozpiąć ubranie, odsłonić klatkę piersiowa.
dwoma rękami ułożonymi jedna na drugiej na płasko na klatce piersiowej przy mostku powyżej lewego łuku żebrowego, silnie ugniatać klatkę piersiową w tempie 6070 nacisków na minutę, przy czym żebra powinny uginać się 35 cm w kierunku kręgosłupa.
po każdych kilkunastu ruchach uderzyć pięścią w okolicę koniuszka serca (piąte lewe międzyżebrze) w celu dodatkowego pobudzenia mięśnia sercowego do skurczów (ryc. 25).
Dzięki tym czynnościom krew z serca może być wytłoczona do tętnic i dotrzeć do mózgu. Czynności te trzeba wykonywać z umiarem, aby nie spowodować złamania żeber.
W razie udzielania pomocy przez dwóch ratowników, podczas gdy jeden
wykonuje zewnętrzny ucisk serca, drugi powinien wykonywać sztuczne oddychanie sposobem „ustausta"; co pięć nacisków na serce robi się przerwę na wykonanie jednego oddechu. Jeżeli obie czynności wykonuje jeden ratownik, powinien co piętnaście nacisków na serce wykonać dwa oddechy jeden po drugim.
Zewnętrzny ucisk serca należy wykonywać aż do powrotu samoistnej pracy serca. Dowodem tego będzie wyczuwalne w piątym lewym międzyżebrzu uderzenie koniuszka serca, pojawienie się tętna, zaróżowienie skóry i warg, pojawienie się samoistnych oddechów.“(2)